Hər bir xalqın ədəbiyyatı informativ məfhumları çatdırmaq üçün istifadə olunan ifadə üsulları ilə zəngindir. Bu alətlər arasında “məsəl və əlleqoriya” iki mühüm ədəbi janrdır ki, obrazlı və dolayı ifadə vasitəsi ilə tamaşaçıya əxlaqi, fəlsəfi və sosial mesajlar çatdırır. Türk şeir və ədəbiyyatında “məsəllər və əlleqoriyalar” dərin məfhumların çatdırılmasında, dinləyici ilə ünsiyyətin qurulmasında mühüm rol oynayır. Belə ki; Qüdrətli hekayə və obrazlılığı ilə alleqoriya, sadəliyi və axıcılığı ilə məsəl türk poeziyasını zənginləşdirmişdir. İranın məşhur və görkəmli çağdaş şairi, istər fars, istərsə də türk şeirində sanballı ədəbi şedevrlərə malik olan ustad Şəhryar əsərlərində əlleqoriya və təşbehlər işlətməklə öz poeziyasını xalqın dilinə yaxınlaşdıra, onu hiss və anlaşıqlı hala gətirə, təsirini ikiqat artıra bilmişdir. Bu məqalə cəhd edir; O, Şəhriyar türk poeziyasında bədii gözəlliyin yaradılmasını vurğulayarkən, əvvəlcə əlleqoriya və əlleqoriyanın tərifini və fərqini qısaca izah etmiş, sonra onların türk şeirindəki yerini tədqiq etmiş, görkəmli şairlərdən örnəklər təqdim etməklə bu ünsürlərin Ustad Şəhriyarın türk şeirində, xüsusən də ümumbəşəri türk ədəbiyyatında, şeirində və şah əsərində “Heydər Babayə Salam”da təsirini araşdıkrıb və yoxlanılmalıdır.
Şəhriyar, xalq mədəniyyəti, məsəl, təşbeh, türk ədəbiyyatı.