Klasik Türk şiirinde tabiat güzelliği, şairlerin hem hünerlerini gösterdikleri hem de bu güzelliğin tesiri ile hallerini aktardıkları metaforların en önemli kaynaklarından biridir. Şairler tabiatta gördükleri pek çok çiçeği koku, renk, şekil, eda ve görünüş yönünden geniş bir biçimde ele alarak onlar hakkında ince teşbih ve hayal ürünü olan sayısız beyitler yazmışlardır. Klasik Türk şiirinde “gül, lâle, nergis, sümbül” gibi çiçekler teşbih ve telmih unsuru olarak oldukça sık kullanılırlar. Menekşe de şairlerin estetik düşünce ve hayallerinin odak noktasında bulunan çiçeklerden biri olup klasik Türk şiirinde aşk ile ilgili benzetmelerde sıklıkla ele alınır. Menekşe şiirlerde birbirine zıt benzetmelere konu olan bir çiçektir. Bu bakımdan hem sevgilinin güzellik unsurlarının işlendiği beyitlere hem de siyahlık ve matem gibi olumsuz teşbihlerin konu edildiği beyitlerde vücut bulur. Menekşe bazen hastaların bitap ruhlarına şifa olmuş bazen bir şarap gibi kadehlerde sunulmuş bazen de sevgilinin saçındaki misk kokusuna karışarak âşıkları mest etmiştir. Bu bildiride klasik Türk şiirinde kendi döneminin büyük şairlerinden biri olan Revânî’nin “Benefşe” redifli kasidesinin 23 beyitlik nesîb bölümünün değerlendirilmesi yapılmıştır. Bu bölümden yola çıkılarak nesîb kısmındaki beyitlerin bünyelerinde barındırdıkları gerçek ve mecazî anlamların içeriklerindeki özgün hayal ve düşünceler açıklanmaya çalışılmıştır.
Benefşe, Revânî, Klasik Türk Şiiri, kaside