Divan şiirinde Türk tipi, genellikle cesur, yiğit ve savaşçı bir kimlikle özdeşleştirilmiştir. Şiirlerde, Türk erkeği, çoğunlukla savaş meydanında cesur bir asker ya da ideal bir hükümdar olarak tasvir edilir. Türklerin cesareti, fedakârlığı ve aşk konusundaki sadakatleri ön planda tutularak, Türklerin fiziksel güzelliklerine dair övgüler, zaman zaman da ağır yergiler yapılmıştır. Bu çalışmada genel anlamda bir Türk tipi değil, sevgilide güzellik unsuru olarak Türk tipi sevgilinin özellikleri ele alınmıştır. Türk tipi sevgili, özellikle Arap ve İran şiirinde, güzellik ve savaşçı kimliğiyle öne çıkan bir figürdür. Arap ve İran şairleri, Türk sevgiliyi ideal fizik güzelliğin timsali olarak görmüşlerdir. Bu sevgili, hafif çekik ve manalı gözleri, uzun saçları, savaş aletleriyle özdeşleştirilen bakışları ile divan şiirinde de aynı motiflerle işlenmiştir. Türk kelimesi bazen güzellik ve zarafet bazen de sevgilinin acımasızlığı ile özdeşleştirilir. Bazı şairler Türk kelimesini sevgilinin acımasızlığı, zalimliği ya da çekiciliği için kullanmışlardır. Bu durum, özellikle Türk kelimesinin yabancı, uzak, ulaşılmaz anlamında kullanıldığı şiirlerde görülür. Sevgiliyi Türk olarak adlandırmak, onun çekici ama zalim, nazlı ama etkileyici olduğunu ifade eden mecazi bir kullanımdır. Bu kullanım, Divan şiirinin genel soyutlama ve idealize etme geleneğiyle uyumludur. Şairler, Türklerin savaşçı, cesur ve fedakâr yönlerini ön plana çıkarmış, aynı zamanda sevgiliyi de ulaşılmaz bir güzellik sembolü olarak işlemişlerdir.
Klasik Türk Edebiyatı, Türk, sevgilide güzellik unsurları, divan şiiri