İnsan yaşadığı hayat içerisinde hayatı beraber paylaştığı canlılar ve nesnelerle sürekli bir iletişim halindedir. Tarihsel süreç içerisinde insanların kendi dışındaki canlılardan en çok hayvanlarla iletişim kurduğu görülür. İnsan, hayvanların bir kısmını evcilleştirip onları hem hizmet hem de gıda gereksinimleri için kullanmıştır. Hayvanlarla bu ilişkinin bir neticesi olarak dile hayvanlarla ilgili pek çok kelime, ibare, deyim ve atasözü girmiştir. İnsanlar eserlerinde zanaat ve sanat figürleri olarak da hayvanlara yer vermişlerdir. Fuzûlî’nin Leylâ vü Mecnûn adlı mesnevisinde de hayvanlarla ilgili pek çok beyit vardır. Şair bu beyitlerde hayvanları gerçek anlamlarından çok mecaziî anlamlarıyla kullanmıştır. Şairin bir hayvanı, bazen birden çok kişinin göstereni olarak metne dâhil ettiği de görülür. Hayvanlar bazen de hem olumlu hem de olumsuz bir durumun somut göstereni olarak yer alırlar. Bu bildiride Fuzûlî’nin Leylâ vü Mecnûn adlı mesnevisinde yer alan hayvanlar, bu ve buna benzer durumlar açısından incelenip değerlendirilmeye çalışılmıştır.
Leyla vü Mecnun, Mesnevi, Hayvanlar, Şiir.