XX əsr Azərbaycan hekayələrində obrazların təsviri, müasir dövrün həyatını və insan psixologiyasını əks etdirən dərin bir aspektdir. Müasir ədəbiyyat, dəyişən sosial və mədəni şəraitin təsiri ilə fərqli və mürəkkəb obrazlar təqdim edir. Azərbaycan hekayələrində şəxsi həyatın, ailə münasibətlərinin, insanın cəmiyyətlə əlaqələrinin gərginliyi ön planda durur. Personajlar tez-tez daxili mübarizə, mənəvi çətinliklər və həyatda öz yolunu tapmağa çalışan fərdlər kimi təsvir olunur. Sənətkarlıq xüsusiyyətləri, yazarların dil ustalığı və kompozisiyasında özünü göstərir. Müasir Azərbaycan hekayəçiləri, dilin zənginliklərindən istifadə edərək oxucunu psixoloji, fəlsəfi və emosional cəhətdən təsir altına alır. Simvollar, metaforalar və digər ədəbi vasitələr obrazların iç dünyasını açmaqda mühüm rol oynayır. Hekayələrdə çox vaxt qısa, lakin dərin məna daşıyan ifadələrdən istifadə edilir ki, bu da sənətkarlıq səviyyəsini yüksəldir. Obrazların təqdimatı, yazıçının dünyaya baxışını və dövrün aktual məsələlərini necə dəyərləndirdiyini göstərir. Məsələn, cəmiyyətin qloballaşma və texnologiyanın inkişafı ilə bağlı dəyişən münasibətləri, insanların yalnızlıq və sosial xarakterlərindəki təzadlar hekayələrdə mühüm yer tutur. Hekayələrdə şəxsi həyatda yaşanan konfliktlər, ailə münasibətləri və cəmiyyətin təzyiqləri, insanın içindəki boşluq və axtarışlar əksini tapır. XX əsr Azərbaycan hekayəçilərinin əsərlərində sənətkarlığın başqa bir xüsusiyyəti də obrazların cəmiyyətin müxtəlif təbəqələrini və onların həyat tərzlərini əks etdirməkdir. Bu dövrün yazıçılarının əsərlərində zəngin sosial təhlil və realistik təsvirlər ön plana çıxır.
hekayə, obraz, təsvir, sənətkarlıq, dil