Porto - Demo Blog 5

In Divan poetry, the Turkish type is generally identified with a brave, valiant and warrior identity. In poetry, the Turkish man is often depicted as a brave soldier on the battlefield or as an ideal ruler. The courage, sacrifice and loyalty of the Turks in love are emphasized, and the physical beauty of the Turks is praised and sometimes heavily criticized. In this study, the characteristics of the Turkish-type lover as an element of beauty in the lover are discussed, rather than a Turkish type in general. The Turkish-type lover is a figure who stands out with her beauty and warrior identity, especially in Arabic and Persian poetry. Arab and Persian poets saw the Turkish lover as the epitome of ideal physical beauty. This lover, with her slightly slanted and meaningful eyes, long hair, and gaze identified with instruments of war, is also treated with the same motifs in divan poetry. The word Turkish is sometimes associated with beauty and elegance and sometimes with the cruelty of the lover. Some poets have used the word Turkish for the cruelty, cruelty or attractiveness of the lover. This is especially the case in poems where the word Turkish is used in the sense of foreign, distant, unattainable. Calling the lover a Turk is a metaphorical use that expresses that he is attractive but cruel, coy but charming. This usage is in line with the general tradition of abstraction and idealization in Divan poetry. The poets emphasized the warrior, brave and sacrificial aspects of the Turks, and at the same time, they treated the lover as an unattainable symbol of beauty.

Classical Turkish Literature, Turkish, elements of beauty in the beloved, divan poetry

Divan şiirinde Türk tipi, genellikle cesur, yiğit ve savaşçı bir kimlikle özdeşleştirilmiştir. Şiirlerde, Türk erkeği, çoğunlukla savaş meydanında cesur bir asker ya da ideal bir hükümdar olarak tasvir edilir. Türklerin cesareti, fedakârlığı ve aşk konusundaki sadakatleri ön planda tutularak, Türklerin fiziksel güzelliklerine dair övgüler, zaman zaman da ağır yergiler yapılmıştır. Bu çalışmada genel anlamda bir Türk tipi değil, sevgilide güzellik unsuru olarak Türk tipi sevgilinin özellikleri ele alınmıştır. Türk tipi sevgili, özellikle Arap ve İran şiirinde, güzellik ve savaşçı kimliğiyle öne çıkan bir figürdür. Arap ve İran şairleri, Türk sevgiliyi ideal fizik güzelliğin timsali olarak görmüşlerdir. Bu sevgili, hafif çekik ve manalı gözleri, uzun saçları, savaş aletleriyle özdeşleştirilen bakışları ile divan şiirinde de aynı motiflerle işlenmiştir. Türk kelimesi bazen güzellik ve zarafet bazen de sevgilinin acımasızlığı ile özdeşleştirilir. Bazı şairler Türk kelimesini sevgilinin acımasızlığı, zalimliği ya da çekiciliği için kullanmışlardır. Bu durum, özellikle Türk kelimesinin yabancı, uzak, ulaşılmaz anlamında kullanıldığı şiirlerde görülür. Sevgiliyi Türk olarak adlandırmak, onun çekici ama zalim, nazlı ama etkileyici olduğunu ifade eden mecazi bir kullanımdır. Bu kullanım, Divan şiirinin genel soyutlama ve idealize etme geleneğiyle uyumludur. Şairler, Türklerin savaşçı, cesur ve fedakâr yönlerini ön plana çıkarmış, aynı zamanda sevgiliyi de ulaşılmaz bir güzellik sembolü olarak işlemişlerdir.

Klasik Türk Edebiyatı, Türk, sevgilide güzellik unsurları, divan şiiri